Pałac Podwilcze k/ Białogardu Pałac w Otoku woj. Zachodniopomorskie Pałac Myśliwski w Mojej Woli Pojazdy zabytkowe Zabytki techniki Zamek w Ratnie Dolnym Tydzień Dla Dziedzictwa 2019

Stebnik, historia pewnej fabryki soli

Autor: Galina Boduk


W czasach imperium Austriacko-Węgierskiego w Stebniku kopalnia soli jadalnej była jedynym przedsiębiorstwem w mieście. W związku z koniecznością zwiększenia produkcji soli w Stebniku w latach 1838 do 1943 wykonano kilka dodatkowych studni, w których odnaleziono solone skały macierzyste. W 1848 roku niedaleko warzelni rozpoczęto budowę dwóch szybów górniczych – „Kubek” i „Larysz”. Austriaccy inżynierowie spodziewali się w nich dużych złóż soli kamiennej, jednak bez efektu. Należało szukać innego sposobu otrzymania soli. W odwierty wydobywcze zaczęto wprowadzać wodę słodką z pobliskiej rzeki (wtedy jeszcze ekologicznie czystej) i dzięki temu rozpuszczać skały kamienne. Dzięki tej technologii produkcja soli jadalnej w 1911 roku wzrosła do 50 tys. ton rocznie.

Bezpośrednio po wojnie odkryto kopalnie złoża soli potasowych, typu siarczanowego, nadające się do eksploatacji, ale z czasem ekologiczna sytuacja na terenie wydobywania soli była coraz gorsza. Taki sposób wydobywania doprowadził do powstania podziemnych próżni. Nadmierna eksploatacja za czasów Związku Radzieckiego doprowadziła do dramatycznej sytuacji środowiska, a zapotrzebowanie na sól zmniejszało się. Kopalnię zamknięto. Obecnie stanowi jedną z największych bomb ekologicznych na terenie Ukrainy. Sam budynek Saliny potrzebuję pilnego remontu i renowacji.


Salina1 Salina2Salina4Salina3Salina5